Briefie uit 'n vreemde land.

Ek kuier by my wandelende beer in Duitsland. Om weer saans agter sy rug in te kruip is hemels. Die dorpie waar hy woon, Langen, is 'n klipgooi van Frankfurt af. Die woonstelletjie waarin hy bly is byna byna te klein vir twee, maar hy is 'n mak beer en ek is tevrede as ek 'n plek het waar ek kan lees en hekel, so ons kom heel goed klaar. Ons het die lieflikste uitsig, en elke kwartier lui die kerkklok.

Laasnag toe ek opstaan om 'n draai te loop, hang die sekelmaan so reg in ons venster, asof sy spesiaal vir my geraam is. Ek het gedink ek gaan haar nooit hier sien nie, met die bewolkte weer en die gebou en bome en so.

Hier onder in die straat is 'n supermark, bakkerye, wegneemeteplekke, restaurante en alles wat ons nodig het, en in die straat af die allerlieflikste wolwinkel, Die Wolstation, dus alles wat ek self nodig het. Die ou deel van die dorpie is 'n prentjie, en oral tuimel blomme uit potte. Ek sal nog meer foto's neem, maar hier is solank 'n paar.

Volgende keer deel ek foto's van Frankfurt. Groete van huis tot huis.

Alleen maar nie eensaam nie

Dis nou twee maande wat ek alleen is, en ek het gedink dat ek meer tyd sal spandeer om te blog, maar dis ongelooflik hoe alledaagse dinge 'n mens se dag vul. Dit het my nie lank geneem om ten volle in huisvrou rat te kom nie, en ek het heerlik in my huis gewerskaf, en selfs 'n bietjie in die tuin ook. Met niemand wat kos vra nie, kan ek eet wanneer ek lus of honger is, en daar is baie min wasgoed.

Die kosmakery vir een kan nog gaan, hoewel so 'n klein potjie kos maar hartseer lyk, maar ai, net my wasgoed op die draad maak my sommer weëmoedig, om nie van die leë yskas te praat nie. Dit en die leë plek langs my in die bed ... Dis om van te huil. Maar ek doen nie, of ten minste nie te gereeld nie. Dit is baie gerieflik om die hele bed te hê vir al my goeters wat gepaard gaan met my lesery. Die boekies om goed in neer te skryf, die gekleurde vlaggies waarsonder ek moeilik 'n goeie boek lees, die penne en potlode en boeke waarna ander boeke lei. As jy 'n begeesterde leser is sal jy dalk verstaan.

O, en ek baie tyd vir my knutselry.

Ek en my nuwe boek gaan waarskynlik soos skepe in die nag by mekaar verby beweeg. Sy word vroeg in September op die rakke verwag, en ek vlieg volgende week Woensdag Duitsland toe. So sommige van julle sal dalk my baba vashou voordat ek kan. Ek weet nie of ek al hier gewys het hoe haar omslag lyk nie:

Die storie gaan oor die mooie Julia, 'n kunstenaar wat uiteindelik die liefde van haar lewe vind, in haar buurman, Wynand. Maar ongelukkig voel sy hy is haar nie beskore nie, omdat hy kinders het. Haar eie ma is jonk oorlede, en 'n baie afsydige en streng stiefma het haar grootgemaak. Sy het haarself belowe dat sy nooit kinders wil hê nie, en nog minder stiefkinders. Haar stiefma se afsterwe krap ou wonde oop, en sy besef hoe min sy van haar eie ma weet. Sy karring aan haar veel ouer sibbe om meer te wete te kom, maar hulle het dramas van hulle en is nie heeltemal geneë om ou koeie uit die sloot te grawe nie. Intussen besef sy ook dat sy al te vas aan Wynand gegroei het om haarself sommer net van hom los te skeur.

Net om julle geheues te verfris, hier is die ander vyf. Is die ontwerpers wat deur LAPA gebruik word nie wonderlik nie?  My boeke is vir my so mooi.

Terug na my voorgenome reis. Ek gaan by die liefde van my lewe (vir amper 30 jaar al!) kuier, en sommer 'n draai maak by my seuna in Luxemburg. Ons gaan ook 'n vinnige draai in Parys maak, en ek sien verskriklik uit daarna om brood en kaas en wyn  in 'n park of langs die rivier te eet, koffie te drink en macaroons te eet, en sommer net die stad te ervaar. Dan is (die gekke) koning Ludwig II se feetjiekasteel Neuscwanstein ook op die agenda, veral nadat ek 'n boek oor Oorstenrykse koningin Sisi wat sy niggie was, gelees het. Verder gaan ek net die tyd saam met my man geniet.

As ek terugkom beplan ek om met nuwe ywer aan 'n nuwe boek te begin werk. Die konsep is daar, en die karakters het aangemeld en ek sien baie uit daarna om meer oor hulle te wete te kom.

Ek hoop jy doen ook gereeld iets wat jou hart laat huppel. As jy vir my aanbevelings het vir Parys, los asseblief kommentaar. Ons is net vir so drie dae daar. In Duitsland bly ons naby Frankfurt, so enige aanbevelings in daardie omgewing sal ook waardeer word.

Groete van huis tot huis.

Ete vir een

Ek wik en weeg al lank om Poplap met 'n stoflap te ruste te lê, en met 'n nuwe blog te begin, maar uiteindelik het ek besluit Poplap moet bly. Dis hoe julle my ken en liefhet. En dis hoe nuwe lesers my maar ook kan leer ken. 

Die rede waarom ek 'n verandering oorweeg het is eenvoudig- my lewe het onherroeplik verander. Gereelde lesers sal weet dat ek nou meer skryf as huishou, maar wat julle dalk nie weet nie, is dat ek nou 'n heeltemal leë nes het. 

My jongste kind was tot die begin van die jaar nog in die huis, maar hy werk en woon nou in die lieflike Luxemburg. Vir die van julle wat nie weet waar dit is nie, dis 'n klein landjie, op die wêreldkaart 'n driehoekie tussen Duitsland, België en Frankryk. My moederhart is seer, maar hy is baie gelukkig en daarom is ek ook tevrede.

Boonop het my brombeer (vir die van julle wat my nog nie goed ken nie, dis my man) ook 'n beter pos aanvaar in Duitsland, in dieselfde maatskappy waarvoor hy al jare werk. Daar is net soveel meer geleenthede, en hier in Suid- Afrika het hy die plafon bereik. Ek sien nog nie kans om wortels op te trek aan hierdie kant nie. Ek is lief vir my gekompliseerde land, ek is lief vir my huis, vir my goed, al is dit wêreldsgoed, dis mý wêreldsgoed, en ek is lief vir my hond. Ek is lief vir my familie, en vriende, en al is ek hoé lief vir my man en my seunskind, my noointjieskind en haar wederhalf is hier. So, om 'n lang storie kort te maak, ek kan net so min van hom verwag om hier te bly as wat hy van my kan verwag om saam te gaan. Daar sal ek tog ook dikwels alleen wees, omdat hy steeds baie reis vir sy werk. Dan liewer alleen wees hier, tussen my troosgoed. Ek sal gaan kuier en hy sal kom kuier, en ons sal uitvind hoe so 'n pendelhuwelik werk. Maar vir geen oomblik twyfel ek daaraan dat ons steeds lief vir mekaar sal bly nie.

So, ek het alles agterstevoor om gedoen. In plaas daarvan om 'n werk te kry, vir myself te sorg, te trou en kinders te kry, het ek eers getrou en kinders gekry en grootgemaak, toe die werk, en nou, vir die eerste keer bly ek alleen. Dis 'n aanpassing. Ek het nog nooit net vir myself gesorg nie. Net vir myself gekook en net my eie wasgoed gewas nie. Dis nuut, maar dis nie onaangenaam nie. Ek kan immers eet wat ek wil en wanneer ek wil. En as ek lus is om groot te kook, is my kinders net om die draai, en altyd lus vir hulle ma se kos. Ek hoef ook nie my pasella-sus (my skoonsus) en haar dogter twee keer te nooi nie. En as ek lus is vir bak nooi ek iemand vir tee. 

Ek sal jok as ek sê ek voel nooit eensaam, en selfs 'n bietjie verlate nie. Ek verlang na die breë warm rug waarteen ek kan vaskruip as ek koud of bang voel. Ek verlang na iemand wat vir my flou grappies lag, by wie ek my lot kan bekla, wat laatmiddag saam met my voor die televisie kan sit en springmielies eet. Wag, ek klink nou na te veel na Jak de Priester se Sally Williams Nougat liedjie. Ja, ek verlang. Maar ek vergaan nie van verlange nie. Daarvoor het ek te veel lekker dinge wat ek kan doen. 

Skryf.

 Lees.

Handwerk. 

Ek kan knip en plak en inkleur soos toe ek klein was.

 

 Ek kan teken en verf en ek kan kaste regpak. En as ek werklik nie weet wat om met myself aan te vang nie, kan ek nog steeds afstof. 

Nou  gaan ek Country klanke op RSG luister, en daarna gaan ek lees tot my oë toeval. 

Groete van huis tot huis. 

Naskrif: Ek het die groot skrif gekies vir hierdie inskrywing, want deesdae moet ek mooi korrel as dit te klein is. Laat weet as dit pla. 

Poplap met 'n laptop

Ek moet eintlik hierdie blog verander van Poplap met 'n stoflap na Poplap met 'n laptop, want  ek skryf nou meer as wat ek skoonmaak. Ek stof natuurlik soms nog af, is nog steeds 'n huisvrou in my diepste wese, maar ons kan alles doen wat ons wil, of hoe? Hoekom kan ek nie 'n huisvrou én 'n skrywer wees nie? Daar is vier en twntig ure in my dag, en ek kan meestal kies hoe ek dit wil spandeer. Ek het nie meer weekliks 'n huishulp nie, ek kry net so elke twee, drie weke iemand om te kom help as dit te rof gaan hier.

Huiswerk is vir my meditasie, en dis ook wanneer ek my stories uitwerk. Wanneer ek voor my skootrekenaar kom sit om te skryf, kan ek net die storie download deur my vingers op die sleutelbord. En wanneer ek vashaak, wanneer dinge nie so lekker wil vlot nie, tel ek my handwerk op en woel met wol en naalde knope in my storie los, en wikkel ek los drade vas.

Daar is nou vier van my eie boeke op my boekrak. Hulle is verkygbaar by die meeste boekwinkels en natuurlik by Lapa.

September maand verskyn die vyfde een, en sy gaan só lyk:

Ek sal later vir julle vertel waaroor die storie gaan. Op die oomblik is ek besig met die bladproewe, en ek brei 'n serp as deel van hierdie inisiatief.
My vorige projekte was natuurlik baie meer opwindend. My niggie het 'n spiksplinternuwe babatjie (goed, nie só nuut nie; sy is vier maande oud, maar bitter klein omdat sy op 32 weke gebore is), en ek het heerlik vir haar en haar driejarige sussie gehekel en gebrei. Hulle het Saterdag aand kom kuier, en ek kon darem kans kry om daardie klein lyfie 'n bietjie vas te hou, en my te verkyk aan die perfekte klein mensie met handjies wat nie een om my vinger kan vat nie. En ek het dunnerige vingers! Sy mag miskien net meer as 4kg weeg, maar sy gesels land en sand, glimlag, en beur orent om die wêreld om haar te beskou. Groot sussie is baie hulpvaardig en gelukkig ook gewillig om drukkies te gee.

Die truitjie sal eers oor 'n rukkie pas. Dis 'n maklike patroon, jy kan dit hier op Ravelry vind. 

Hierdie is my staatmaker mussie patrone. Vind die gehekelde enetjie hier, en die gebreides hier.

 Groot sussie se handsakkie se patroon is hier.

Die trop skapies met hulle verwyderbare jassies was binne in die handsakkie, en jy kan die patroon hier vind. Hulle is groot pret om te brei. Daar bly al vir jare enetjie in een van my boekrakke ook.

Ek sal mettertyd deur my foto's soek, en vir julle wys wat ek nog alles gemaak het vandat ek laas hier geskryf het. Nou moet ek eers terug na my wasgoed op die draad, en Die einde van die storie. As daar enige iets is waaroor jy wonder, los gerus vir my 'n boodskap.

Groete van huis tot huis.

Ek onthou vandag Floraans

"And the voices in the waves are always whispering to Florence, in their ceaseless murmuring, of love - of love, eternal and illimitable, not bounded by the confines of this world, or by the end of time, but ranging still, beyond the sea, beyond the sky, to the invisible country far away!" Charles Dickens

Floraans het nesgemaak in my hart. Toe ek uit die stasie uitstap, oor die straat, was dit tickets. Sy het daar gesit, asof sy nog al die jare vir my wag. Sy het skaars omgekyk net gewink en ek het agter haar aangeloop, betower deur haar skoonheid, haar oudheid, haar sjarme, haar Florence wees.

'n Dag en 'n half was te min in Floraans. Ek dink 'n leeftyd in Floraans sal te min wees. Maar ek was daar, en my Brombeer aan my sy, en die herinneringe sal vir ewig bly.

 Ek onthou :

Die Duomo

 

 en oral beelde 

 Die hangmandjies blomme

Vroegoggend son op 'n plein sonder skares

Uffizi met kamers vol skatte:

 

Skilderye 

tot teen die plafonne

en beelde

 Ete en drinke

en goeie geselskap.

En vir oulaas 'n pub vol boeke.

(Ons het honderde foto's geneem by die Uffizi gallerei, maar jy kan self hier na die kunswerke gaan kyk.)

Ek het nie genoeg oor Floraans gesê nie, ek het nie genoeg woorde nie. Eendag sal ek teruggaan, en baie langer bly. Nie vir altyd nie, maar vir 'n rukkie. En dan sal ek terugkom, en vertel.  

Groete van huis tot huis.